Op 23 Juni ging ik op vakantie

Na een jaar hard werken was ik er helemaal klaar voor, en de belofte van 2 weken languit luieren, zon, zee, strand en zorgeloos plezier had zich sinds ik vorige winter geboekt had, in mijn gedachten genesteld op een knus plekje, en was daar min of meer blijven hangen en had het zich zo comfortabel mogelijk gemaakt, zodat ik optimaal kon genieten van de voorpret van alle goeds dat er in het vooruitschiet lag.
Dan komt daar het moment dat je, hoewel je het onbewust al lang hebt zien aankomen, plots toch nog vrij onverwacht wordt geconfronteerd met het feit dat je afscheid zult moeten nemen van het idee dat de vakantie eraan zit te komen, want ineens is het morgen, en dan ga je ..... echt!

De vlucht verliep vlekkeloos, de landing noemenswaardig, en de monteur die de remmen heeft vastgeschroefd heb ik in gedachten toch even bedankt. In een flits realiseer ik me dat ik nooit meer op dezelfde achteloze manier langs een monteur in overal op een luchthaven zal lopen, zonder bewust even stil te staan bij de mogelijkheid dat deze persoon wel eens verantwoordelijk zou kunnen zijn voor de remmen van mijn komende vlucht,.... maar dat terzijde, de slurf was aanwezig en koppelde zo geluidloos aan dat het cabinepersoneel uit het raam moest kijken om te zien of er wel echt een slurf was.

Nadat mijn koffer op wonderbaarlijke manier met dezelfde vlucht naar dezelfde bestemming als ik bleek te zijn gevlogen, kon mijn plezier niet meer stuk.
Het voelt goed om het lot te tarten, en te winnen, maar zeg het nooit hardop in gedachten, want dat is natuurlijk vragen om problemen...toch?

Het hotel was zo mooi als in de folder, en de kamer was bijna schoon te noemen, en na hier en daar de puntjes op de i te hebben gezet begon ik me lekker te ontspannen.
Na eerst de omgeving eens goed te hebben verkend, heb ik een paar dingen uitgezocht die ik echt graag wilde zien of doen, en die daarna heerlijk overzichtelijk op een rijtje gezet.
Nadat ik met mezelf vergaderd had over budget en rendement, besloot ik dat alle activiteiten absoluut noodzakelijk waren voor het slagen van mijn vakantie.
Het vaststellen van noodzakelijke dingen geeft op een vreemde manier een heerlijk rustig gevoel, zelfs als de zenuwen je door de keel gieren bij de gedachten aan de bungee jump die je van plan bent te maken.

Het nemen van het besluit dat je het gaat doen, geeft al meer dan de helft van de voldoening dan de uitvoering zal brengen, dus ... neem de tijd en geniet er even van terwijl dat soort dingen op je inwerken...

Nu ging het in mijn geval niet om iets radicaals, maar het had zomaar gekund, en de vakantie is nog jong, en wie weet wat morgen brengt,...toch ?

Het eten blijkt ontzettend goed, en mijn beslissing om me maar gewoon eens compleet te laten verzorgen is een juiste gebleken.
Het buffet in de eetzaal was ieder moment van de dag goed gevuld, met heerlijk vers voedsel in alle denkbare soorten en maten, en duidelijk voorzien van leesbare informatie over bereiding en herkomst van de gerechten, alleen het lezen daarvan al, maakte de maaltijd iedere dag weer een festijn, nog voordat ik een hap geproefd had.
Hoewel ik me voorgenomen had om iedere dag iets anders te proberen, heb je al gauw een voorkeur om te herhalen wat goed bevallen is, maar een goed compromis daarvoor was natuurlijk snel gevonden, hoewel dagelijks tweemaal dineren aan de andere kant ook overdreven zou kunnen lijken....
Even speel ik nog met de mogelijkheid van 2 verschillende outfits, en 2 verschillende diners per dag, maar al snel wordt ik door een onweerstaanbaar lekkere geur naar een heel nieuw gerecht getrokken, dat zojuist dampend en wel op een grote schaal is neergezet, op een oogstrelend bedje van gekleurde sla.
Even kijk ik heel goed of er nergens “ogen” terugstaren, en probeer niet te denken over wat het allemaal zou kunnen zijn, en als de eerste hap naar binnen glijdt ben ik zo zeker van mijn zaak dat ik er direct een tweede achteraan stuur om te kijken waar de eerste zo snel gebleven kan zijn.

De smaak is onbeschrijfelijk lekker dus die ga ik niet eens proberen vast te leggen, maar als je in gedachten geroosterde kip combineert, met de lekkerste kruiden die je ooit geroken hebt, half verstrengeld met precies genoeg knoflook, citroen, en waarschijnlijk iets vruchtachtigs erdoor, dan kom je niet eens in de buurt van wat er op die grote glimmende schalen lag. En uit angst voor wat de Hollandse koks ervan zouden maken heb ik niet gevraagd naar de naam van dit gerecht, sommige dingen moet je niet willen proberen, en perfectie is niet te evenaren.

Als na 11 dagen het besef hard toeslaat dat morgen mijn koffer weer moet worden ingepakt, en ik me ineens 10 dingen tegelijk afvraag, (-is mijn was dan droog? -waar is de riem die om die koffer moet? -heb ik al souvenirs voor thuis gekocht? -en...... en... en....?) lijkt het even alsof ik in 1 klap weer ben weggerukt uit mijn veilige warme ontspannen plekje en ik weer moet terugvallen in mijn oude rol van organiserend wonder om alles op tijd mogelijk te maken, maar dan besef ik gelukkig net op tijd hoe leuk het inkopen van souvenirs en het opmaken van het laatste geld kan zijn.

Al sinds ik het de eerste keer gezien had, wist ik precies wat ik voor aardigheidjes voor thuis wilde meenemen... en ongelofelijk dat ze hier precies voor iedereen het juist cadeautje verkochten op die grote markt, en wat handig dat die markt er op de laatste dag voor vertrek naar huis weer zou staan.
Zonder een zorg aan mijn hoofd liep ik de volgende ochtend het over het lieflijke landweggetje met een heerlijk zonnetje in mijn rug, naar de plaatselijke markt.
De markt was er, want nog voordat ik de laatste bocht in de weg kon nemen, was het gezellige geroezemoes van een grote mensenmassa hoorbaar, en geklingel van kopjes en schotels, en geroep van een schorre koopman..... ... een erg schorre koopman..... en hoe dichter ik bij de laatste bocht kwam, hoe meer zorgen ik me begin te maken over wat er daar in hemelsnaam met die arme koopman gedaan werd, dat hij zo'n langgerekt en zenuwslopend geluid moest uitbrengen....

Eenmaal aangekomen bij de ronding in de weg, komt er een bijzonder landelijke indringende geur me tegemoet, maar niet de zalige mix van specerijen en kruiden en vers bereide gerechten die ik nog in gedachten had, en hier ongeveer verwachtte...
De veemarkt waar ik nu op afloop, is natuurlijk helemaal niet waar ik op gerekend had, en omdat de douane vast niet gaat begrijpen waarom de wol voor oma nog aan een schaap zit, besluit ik om maar een kop koffie te drinken, en nog even te genieten van de laatste indrukken van mijn vakantie, en met mijn voeten in de modder verzin ik vast wat de duty-free shop straks voor lekkers in huis heeft.
 

Johanna van Niedek